gtp logo

Πληροφορίες τοπωνυμίου

Εμφανίζονται 21 τίτλοι με αναζήτηση: Ιστορία  στην ευρύτερη περιοχή: "ΚΟΡΙΝΘΟΣ Δήμος ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ" .


Ιστορία (21)

Links

  The favourable position of Corinth for commerce could not have escaped the notice of the Phoenicians, who had settlements on other parts of the Grecian coast. There can be little doubt that a Phoenician colony at an early period took possession of the Acrocorinthus. If there were no other evidence for this fact, it would have been sufficiently proved by the Oriental character of the worship of Aphrodite in this city, of which a further account is given below. But in addition to this, the recollection of the early Phoenician settlement was perpetuated by the Corinthian mountain called Phoenicaeum (Phoinikaion, Ephor. ap. Steph. B. s. v.), and by the worship of the Phoenician Athena (Phoinike he Athena en Korinthoi, Tzetzes, ad Lycophr. 658.)
  Thucydides mentions (iv. 42) Aeolians as the inhabitants of Corinth at the time of the Dorian invasion; but there can be no doubt that Ionians also formed a considerable part of the population in the earliest times, since Ionians were in possession of the coasts on either side of the Isthmus, and on the Isthmus itself was the most revered seat of Poseidon, the chief deity of the Ionic race. Still the earliest rulers of Corinth are uniformly represented as Aeolians. The founder of this dynasty was Sisyphus, whose cunning and love of gain may typify the commercial enterprise of the early maritime population, who overreached the simple inhabitants of the interior. Under the sway of Sisyphus and his descendants Corinth became one of the richest and most powerful cities in Greece. Sisyphus had two sons, Glaucus and Ornytion. From Glaucus sprang the celebrated hero Bellerophon, who was worshipped with heroic honours at Corinth, and whose exploits were a favoutite subject among the Corinthians down to the latest times. Hence we constantly find upon the coins of Corinth and her colonies the figure of the winged horse Pegasus, which Bellerophon caught at the fountain of Peirene on the Acrocorinthus. Bellerophon, as is well known, settled in Lycia; and the descendants of Ornytion continued to rule at Corinth till the overthrow of the Sisyphid dynasty by the conquering Dorians.
  The most ancient name of the city was Ephyra (Ephure). At what time it exchanged this name for that of Corinth is unknown. Muller, relying upon a passage of Velleius Paterculus (i. 3) supposes that it received the name of Corinth upon occasion of the Dorian conquest; but Homer uses both names indiscriminately. (Ephure, Il. vi. 152, 210; Korinthos, ii. 570, xiii. 664.) According to the Corinthians themselves Corinthus, from whom the city derived its name, was a son of Zeus; but the epic poet Eumelus, one of the Corinthian Bacchiadae, gave a less exalted origin to the eponymous hero. This poet carried up the history of his native place to a still earlier period than the rule of the Sisyphids. According to the legend, related by him, the gods Poseidon and Helios (the Sun) contended for the possession of the Corinthian land. By the award of Briareus Poseidon obtained the Isthmus; and Helios the rock, afterwards called the Acrocorinthus, and then Ephyra, from Ephyra, a daughter of Oceanus and Tethys, and the primitive inhabitant of the country. Helios had two sons Aeetes and Aloeus: to the; former he gave Ephyra, to the latter Asopia (Sicyon). Aeetes, going to Colchis, left his country under the government of Bunus, a son of Hermes; upon whose death Epopeus, the son of Aloeus, obtained Ephyra as well as Asopia. Marathon, the son of Epopeus, who had left the country during his lifetime, returned at his death, and divided his territory between his sons Corinthus and Sicyon, from whom the two towns obtained their names. Corinthus dying without children, the Corinthians invited Medea from Iolcos,as the daughter of Aeetes; and thus her husband Jason obtained the, sovereignty of Corinth. Medea afterwards returned to Iolcos, leaving the throne to Sisyphus, with whom she is said to have been in love. (Paus. i. 1. § 2, i. 3. § 10; Schol. ad Pind. Ol. xiii. 74.) Upon this legend Mr. Grote justly remarks, that the incidents in it are imagined and arranged with a view to the supremacy of Medea; the emigration of Aeetes, and the conditions under which he transferred his sceptre being so laid out as to confer upon Medea an hereditary title to the throne. . . We may consider the legend of Medea as having been originally quite independent of that of Sisyphus, but fitted on to it, in seeming chronological sequence, so as to satisfy the feelings of those Aeolids of Corinth who passed for his descendants. : (Hist. of Greece, vol. i. p. 165, seq.)
  The first really historical fact in the history of Corinth is its conquest by the Dorians. It is said that this conquest was not effected till the generation after the return of the Heracleidae into Peloponnesus. When the Heracleidae were on the point of crossing over from Naupactus, Hippotes, also a descendant of Hercules, but not through Hyllus, slew the prophet Carnus, in consequence of which he was banished for ten years, and not allowed to, take part in the enterprise. His son Aletes, who derived his name from his long wanderings, was afterwards the leader of the Dorian conquerors of Corinth, and the first Dorian king of the city. (Paus. ii. 4. § 3.) It appears from the account of Thucydides (iv. 42) that the Dorian invaders took. possession of the hill called Solygeius, near the Saronic gulf, from which they carried on war against the Aeolian inhabitants of Corinth till they reduced; the city.
  The Dorians, though the ruling class, appear, to have formed only a small proportion of the population of Corinth. The non. Dorian inhabitants, must have been admitted at an early period to the citizenship,; since we find mention of eight Corinthian tribes (panta okto, Phot., Suidas), whereas three was the standard number in all purely Doric states. It was impossible to preserve in a city like Corinth the regular Doric institutions; since the wealth acquired by commerce greatly exceeded the value of landed property, and necessarily conferred upon its possessors, even though not Dorians, great influence and power. Aletes and his descendants held the royal power for 12 generations. Their names and the length of their reign are thus given: Years. Aletes reigned 38, Ixion reigned 38, Agelas reigned 37, Prymnis reigned 35, Bacchis reigned 35, Agelas reigned 30, Eudemus reigned 25, Aristodemes reigned 35, Agemon reigned 16, Alexander reigned 25, Telestes reigned 12, Automenes reigned 1.
  Pausanias speaks as if Prymnis was the last descendant of Aletes, and Bacchis, the founder of a new, though still an Heracleid dynasty; but Diodorus describes all these kings as descendants of Aletes, but in consequence of the celebrity of Bacchis, his successors took the name of Bacchidae in place of that of Aletiadae or Heracleidae. After Automenes had reigned one year, the Bacchiad family, amounting to about 200 persons, determined to abolish royalty, and to elect out of their own number an annual Prytanis. The Bacchiad oligarchy had possession of the government for 90 years, until it was overthrown by Cypselus, with the help of the lower classes, in B.C. 657. (Diod. vi. fragm. 6, p. 635, Wess.; Paus. ii. 4. § 4; Herod. v. 92.) Strabo says (viii. p. 378) that the Bacchiad oligarchy lasted nearly 200 years; but he probably included within this period a portion of the time that the Bacchiads possessed the royal power. The Bacchiads, after their deposition by Cypselus, were for the most part driven into exile, and are said to have taken refuge in different parts of Greece, and even in Italy. (Plut. Lysand. 1; Liv. i. 34.)   According to the mythical chronology the return of the Heracleidae took place in B.C. 1104. As the Dorian conquest of Corinth was placed one generation (30 years) after this event, the reign of Aletes commenced B.C. 1074. His family therefore reigned from B.C. 1074 to 747; and the Bacchiad oligarchy lasted from B.C. 747 to 657.
  Under the Bacchiadae the Corinthians were distinguished by great commercial enterprise. They traded chiefly with the western part of Greece; since the eastern sea was the domain of the Aeginetans. The sea, formerly called the Crissaean from the town of Crissa, was now named the Corinthian after them; and in order to secure the strait which led into the western waters, they founded Molycria opposite the promontory of Rhium (Thuc. iii. 102.) It was under the sway of the Bacchiadae that the important colonies of Syracuse and Corcyra were founded by the Corinthians (B.C. 734), and that a navy of ships of war was created for the first time in Greece; for we have the express testimony of Thucydides that triremes were first built at Corinth. (Thuc. i. 13.) The prosperity of Corinth suffered no diminution from the revolution, which made Cypselus despot or tyrant of Corinth. Both this prince and his son Periander, who succeeded him, were distinguished by the vigour of their administration and by their patronage of commerce and the fine arts. Following the plans of colonization, which had been commenced by the Bacchiadae, they planted numerous colonies upon the western shores of Greece, by means of which they exercised a sovereign power in these seas. Ambracia, Anactorium, Leucas, Apollonia and other important colonies, were founded by Cypselus or his son. Corcyra, which had thrown off the supremacy of Corinth, and whose navy had defeated that of the mother country in B.C. 665, was reduced to subjection again in the reign of Periander. It has been noticed by Miller that all these colonies were sent out from the harbour of Lechaeum on the Corinthian gulf; and that the only colony despatched from the harbour of Cenchreae on the Saronic gulf was the one which founded Potidaea, on the coast of Chalcidice in Macedonia. (Muller, Dor. i. 6. § 7.)
  Cypselus reigned 30 years (B.C. 657-627), and Periander 44 years (B.C. 627-583). For the history of these tyrants the reader is referred to the Dict. of Biogr. s. vv. Periander was succeeded by his nephew Psammetichus, who reigned only three years. He was without doubt overthrown by the Spartans, who put down so many of the Grecian despots about this period. The government established at Corinth, under the auspices of Sparta, was again aristocratical, but apparently of a less exclusive character than that of the hereditary oligarchy of the Bacchiadae. The gerusia was probably composed of certain noble families, such as the Oligaethidae mentioned by Pindar, whom he describes as oikos hameros astois. (Pind. Ol. xiii. 2, 133.) From the time of the deposition of Psammetichus Corinth became an ally of Sparta, and one of the most powerful and influential members of the Peloponnesian confederacy. At an early period the Corinthians were on friendly terms with the Athenians. They refused to assist Cleomenes, king of Sparta, in restoring Hippias to Athens, and they lent the Athenians 20 ships to carry on the war against Aegina (Herod. v. 92; Thuc. i. 41); but the rapid growth of the Athenian power after the Persian war excited the jealousy of Corinth; and the accession of Megara to the Athenian alliance was speedily followed by open hostilities between the two states. The Corinthians marched into the territory of Megara, but were there defeated with great loss by the Athenian commander, Myronides, B.C. 457. (Thuc. i. 103-106.) Peace was shortly afterwards concluded; but the enmity which the Corinthians felt against the Athenians was still further increased by the assistance which the latter afforded to the Corcyraeans in their quarrel with Corinth. This step was the immediate cause of the Peloponnesian war; for the Corinthians now exerted all their influence to persuade Sparta and the other Peloponnesian states to declare war against Athens.
  In the Peloponnesian war the Corinthians at first furnished the greater part of the Peloponnesian fleet. Throughout the whole war their enmity against the Athenians continued unabated; and when the Spartans concluded with the latter in B.C. 421 the peace, usually called the peace of Nicias, the Corinthians refused to be parties to it, and were so indignant with Sparta, that they endeavoured to form a new Peloponnesian league with Argos, Mantineia and Elis. (Thuc. v. 17, seq.) But their anger against Sparta soon cooled down (Thuc. v. 48); and shortly afterwards they returned to the Spartan alliance, to which they remained faithful till the close of the war. When Athens was obliged to surrender to the Spartans after the battle of Aegospotami, the Corinthians and Boeotians urged them to raze the city to the ground. (Xen. Hell. ii. 2. 19)
  But after Athens had been effectually humbled, and Sparta began to exercise sovereignty over the rest of Greece, the Corinthians and other Grecian states came to be jealous of her increasing power. Tithraustes, the satrap of Lydia, determined to avail himself of this jealousy, in order to stir up a war in Greece against the Spartans, and thus compel them to recall Agesilaus from his victorious career in Asia. Accordingly he sent over Timocrates, the Rhodian, to Greece with the sum of 50 talents, which he was to distribute among the leading men in the Grecian states, and thus excite a war against Sparta, B.C. 395. (Xen. Hell. iii. 5. 2) Timocrates had no difficulty in executing his commission; and shortly afterwards the Corinthians united with their old enemies the Athenians as well as with the Boeotians and Argives in declaring war against Persia. Deputies from these states met at Corinth to take measures for the prosecution of the war, which was hence called the Corinthian war. In the following year, B.C. 394, a battle was fought near Corinth between the allied Greeks and the Lacedaemonians, in which the latter gained the victory (Xen. Hell. iv. 2. 9, seq.) Later in the same year the Corinthians fought a second battle along with the other allies at Coroneia in Boeotia, whither they had marched to oppose Agesilaus, who had been recalled from Asia by the Persians, and was now on his march homewards. The Spartans again gained the victory, but not without much loss on their own side. (Xen. Hell. 3 § 15, seq., Ages. ii. 9. seq.)
  In B.C. 393 and 392 the war was carried on in the Corinthian territory, the Spartans being posted at Sicyon and the allies maintaining a line across the Isthmus from Lechaeum to Cenchreae, with Corinth as the centre. A great part of the fertile plain between Sicyon and Corinth belonged to the latter state; and the Corinthian proprietors suffered so much from the devastation of their lands, that many of them became anxious to renew their old alliance with Sparta. A large number of the other Corinthians participated in these feelings, and the leading men in the government, who were violently opposed to Sparta, became so alarmed at the wide-spread disaffection among the citizens, that they introduced a body of Argives into the city during the celebration of the festival of the Eucleia, and massacred numbers of the opposite party in the market-place and in the theatre. The government, being now dependent upon Argos, formed a close union with this state, and is said to have even incorporated their Corinthian territory with that of Argos, and to have given the name of Argos to their own city. But the opposition party at Corinth, which was still numerous, contrived to admit Praxitas, the Lacedaemonian commander at Sicyon, within the long walls which connected Corinth with Lechaeum. In the space between the walls, which was of considerable breadth, and about 1 1/2 mile in length, a battle took place between the Lacedaemonians and the Corinthians, who had marched out of the city to dislodge them. The Corinthians, however, were defeated, and this victory was followed by the demolition of a considerable part of the long walls by Praxitas. The Lacedaemonians now marched across the Isthmus, and captured Sidus and Crommyon. These events happened in B.C. 392. (Xen. Hell. iv. 4. 1, seq.)
  The Athenians, feeling that their own city was no longer secure from an attack of the Lacedaemonians, marched to Corinth in the following year (B.C. 391), and repaired the long walls between Corinth and Lechaeum; but in the course of the same summer Agesilaus and Teleutias not only retook the long walls, but also captured Lechaeum, which was now garrisoned by Lacedaemonian troops. (Xen. Hell/ iv. 4. 18, 19; Diod. xiv. 86, who erroneously places the capture of Lechaeum in the preceding year; see Grote, Hist. of Greece, vol. ix. p. 471, seq.) These successes, however, of the Lacedaemonians were checked by the destruction in the next year (B.C. 390) of one of their morae by Iphicrates, the Athenian general, with his peltasts or light-armed troops. Shortly afterwards Agesilaus marched back to Sparta; whereupon Iphicrates retook Crommyon, Sidus, Peiraeum and Oenoe, which had been garrisoned by Lacedaemonian troops. (Xen. Hell. iv. 5. 1, seq.) The Corinthians appear to have suffered little from this time to the end of the war, which was brought to a conclusion by the peace of Antalcidas in B.C. 387. The effect of this peace was the restoration of Corinth to the Lacedaemonian alliance: for as soon as it was concluded, Agesilaus compelled the Argives to withdraw their troops from the city, and the Corinthians to restore the exiles who had been in favour of the Lacedaemonians. Those Corinthians who had taken an active part in the massacre of their fellow-citizens at the festival of the Eucleia fled from Corinth, and took refuge, partly at Argos, and partly at Athens. (Xen. Hell. v. 1. 34; Dem. c. Lept. p. 473.)
  In the war between Thebes and Sparta, which soon afterwards broke out the Corinthians remained faithful to the latter; but having suffered much from the war, they at length obtained permission from Sparta to conclude a separate peace with the Thebans. (Xen. Hell. vii. 4. 6, seq.) In the subsequent events of Grecian history down to the Macedonian period, Corinth took little part. The government continued to be oligarchical; and the attempt of Timophanes to make himself tyrant of Corinth was frustrated by his murder by his own brother Timoleon, B.C. 344. (Diod. xvi. 65; Plut. Tim. 4; Cornel. Nep. Tim. 1; Aristot. Polit. v. 5. § 9.) From the time of the battle of Chaeroneia, Corinth was held by the Macedonian kings, who always kept a strong garrison in the important fortress of the Acrocorinthus. In B.C. 243 it was surprised by Aratus, delivered from the garrison of Antigonus Gonatas, and annexed to the Achaean league. (Pol. ii. 43.) But in B.C. 223 Corinth was surrendered by the Achaeans to Antigonus Doson, in order to secure his support against the Aetolians and Cleomenes. (Pol. ii. 52, 54.) It continued in the hands of Philip, the successor of Antigonus Doson; but after the defeat of this monarch at the battle of Cynoscephalae, B.C. 196, Corinth was declared free by the Romans, and was again united to the Achaean league. The Acrocorinthus, however, as well as Chalcis and Demetrias, which were regarded as the three fortresses of Greece, were occupied by Roman garrisons. (Pol. xviii. 28, 29; Liv. xxxiii. 31.)
  When the Achaeans were mad enough to enter into a contest with Rome, Corinth was the seat of government of the Achaean league, and it was here that the Roman ambassadors were maltreated, who had been sent to the League with the ultimatum of the senate. The Achaean troops were at once defeated, and L. Mummius entered Corinth unopposed. The vengeance which he took upon the unhappy city was fearful. All the males were put to the sword, and the women and children sold as slaves. Corinth was the richest city in Greece, and abounded in statues, paintings, and other works of art. The most valuable works of art were carried to Rome; and after it had been pillaged by the Roman soldiers, it was at a given signal set on fire; and thus was extinguished what Cicero calls the lumen totius Graeciae (B.C. 146). (Strab. viii. p. 381; Pol. xl. 7; Pans. ii. 1. § 2, vii. 16. § 7; Liv. Epit. 52; Flor. ii. 16; Oros. v. 3; Vell. Pat. i. 13: Cic. pro Leg. Man. 5)
  Corinth remained in ruins for a century. The site on which it had stood was devoted to the gods, and was not allowed to be inhabited (Macrob. Sat. iii. 9); a portion of its territory was given to the Sicyonians, who undertook the superintendence of the Isthmian games (Strab. viii. p. 381); the remainder became part of the ager publicus, and was consequently included in the vectigalia of the Roman people. (Lex Thoria, c. 50; Cic. de Leg. Agr. i. 2, ii. 19.) The greater part of its commerce passed over to Delos. In B.C. 46 Julius Caesar determined to rebuild Corinth, and sent a numerous colony thither, consisting of his veterans and freedmen. (Strab. viii. p. 381; Paus. ii. 1. § 2; Plut. Caes. 57; Dion Cass. xliii. 50; Diod. Excerpt. p. 591, Wess.; Plin. iv. 4. s. 5.) Henceforth it was called on coins and inscriptions COLONIA IVLIA CORINTHVS, also LAYS IVLI CORINT., and C. I. C. A., i. e., Colonia Julia Corinthus Augusta. The colonists were called Corinthienses, and not Corinthii, as the ancient inhabitants had been named. (Festus, p. 60, ed. Muller.) It soon rose again to be a prosperous and populous city; and when St. Paul visited it about 100 years after it had been rebuilt by the colony of Julius Caesar, it was the residence of Junius Gallio, the proconsul of Achaia. (Acta Apost. xviii. 12.) St. Paul founded here a flourishing Christian church, to which he addressed two of his epistles. When it was visited by Pausanias in the second century of the Christian era, it contained numerous public buildings, of which he has given us an account; and at a still later period it continued to be the capital of Achaia. (Hierocl. p. 646; Bockh, Inscr. Graec. no. 1086.)

This extract is from: Dictionary of Greek and Roman Geography (1854) (ed. William Smith, LLD). Cited June 2004 from The Perseus Project URL below, which contains interesting hyperlinks


Αξιόλογες επιλογές

Mercenarii

   (misthotoi, misthophoroi, xenoi, and collectively to xenikon). Mercenary troops. Apart from a few earlier examples of the employment of mercenaries, a regular organization of such troops was formed among the Greeks in the course of the Peloponnesian War. . . One of the chief recruiting places in the fourth century was Corinth, and afterwards for a time the district near the promontory of Taenarum in Lacedaemon.

This text is from: Harry Thurston Peck, Harpers Dictionary of Classical Antiquities. Cited Nov 2002 from The Perseus Project URL below, which contains interesting hyperlinks


Καταστροφές του τόπου

Από σεισμό, 365 μ.Χ.

ΚΕΓΧΡΕΑΙ (Αρχαία πόλη) ΚΟΡΙΝΘΟΣ

Από σεισμό, 375 μ.Χ.

Από επιδρομές Αβάρων, 6ος αι. μ.Χ

Από το Ρωμαίο Μόμμιο (146 π.Χ.)

ΚΟΡΙΝΘΟΣ (Αρχαία πόλη) ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Ο Μόμμιος κατέλαβε την Κόρινθο (το 146 π.Χ), έδιωξε από την πόλη τους Κορίνθιους και αφιέρωσε γι' αυτή του τη νίκη είκοσι μία επίχρυσες ασπίδες στο Ναό του Δία στην Ολυμπία (Παυσ. 5,10,5).

Μάχες

Νίκη των Κορινθίων εναντίον των Μακεδόνων

Ο Σικυώνιος Αρατος νίκησε σε μάχη τους Μακεδόνες του Αντίγονου μετά από αιφνιδιαστική επίθεση απελευθερώνοντας, έτσι, την Κόρινθο (Παυσ. 2,8,4).

The battle of Corinth, 394 BC

Xenophon, Hellenica

Οι κάτοικοι ίδρυσαν τις πόλεις:

Leucas, Ambracia, Anactorium & Potidaea

Epidamnos

It was south of Epidamnos, in proximity to the river Aous. Strabo & Thucidides makes it simply a Korinthian foundation (cp. Plutarch Mor. 552 F, who puts the foundation in the reign of Periander, i.e. before 585 B.C.)

Πόλεμοι

The Corinthian War and the King's Peace

, , 391 - 390
Thomas R. Martin, An Overview of Classical Greek History from Homer to Alexander

Σελίδες εκπαιδευτικών ιδρυμάτων

Σελίδες επίσημες

Προϊστορική Περίοδος

ΚΟΡΙΝΘΟΣ (Πόλη) ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Προελληνικά Φύλλα
   Η στρατηγικής σημασίας περιοχή της Κορίνθου και του Ισθμού κατοικήθηκε απο το 5.500 π.Χ. Ο πρώτος νεολιθικός συνοικισμός είναι του " Κοράκου" που ανασκάφηκε το 1915 απο τον Blegen ενώ εντοπίστηκαν και αρκετοί άλλοι προϊστορικοί οικισμοί, μερικοί εκ των οποίων ανασκάφηκαν, όπως ο Αγ.Γεράσιμος στο σημερινό χωριό Λέχαιο , ό Μύλος Χελιώτη, κοντά στον αρχαϊκό Ναό του Απόλλωνα, η Αετόπετρα, 2 χιλ. Δυτικά της αρχαίας πόλης, η Αραπίτσα 1,5 χιλ. Ανατολικά της αρχαίας πόλης, η Περδικαριά , στο μέσο περίπου της διαδρομής απο την αρχαία πόλη προς τις Κεγχρεές. Ακόμη προϊστορικός οικισμός ήταν αυτός της Ακροκορίνθου που οριοθετείται χρονικά γύρω στο 4.000 π.Χ
   Οι δημιουργοί αυτών των οικισμών σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς ονομάζονταν πελασγοί και τα περισσότερα τοπωνύμια της περιοχής προέρχονται απο την πελασγική γλώσσα, όπως Κόρινθος που σημαίνει ζεύξη και πραγματικά η πόλη ήταν χτισμένη στο μέρος όπου γίνεται η ζεύξη των δυο θαλασσών και δυο στεριών και Εφύρα ( η αρχική ονομασία της πόλης) που σημαίνει βίγλα, σκοπιά και δόθηκε αυτή η ονομασία επειδή η περιοχή κυριολεκτικά κατοπτεύει μια τεράστια έκταση. Οι κύριες ασχολίες των πελασγών ήταν η γεωργία, η αλιεία και η κτηνοτροφία μετέπειτα και κάτω απο την επίδραση που δέχτηκαν απο τους Φοίνικες εμπόρους οι οποίοι εισήγαγαν και τη λατρεία της Αφροδίτης ( Αστάρτη) στην Κόρινθο.
   Γύρω στο 2.000 π.Χ τα ισχυρά πρωτοελληνικά φύλλα των Αχαιών και των Αιολιέων εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και απορρόφησαν τους αυτόχθονες.
   Περίπου στο 1200 π.Χ η Κόρινθος ευρισκόμενη τότε κάτω απο την επικυριαρχία των Μυκηνών, λαμβάνει μέρος στον Τρωϊκό Πόλεμο. Μάλιστα ένας Κορίνθιος ονομαστής γενιάς , γιός του μάντη Πολύιδου , ο Ευχήνορας, συμμετείχε στον πόλεμο αν και γνώριζε οτι θα πεθάνει αν έπαιρνε μέρος στην εκστρατεία. Πράγματι ο Ευχήνορας τοξεύτηκε απο τον Πάρη και σκοτώθηκε ( Ιλιάδα Ν΄663-672).
   Μετά τον Τρωϊκό Πόλεμο υπήρξε μια μακρά περίοδος αναστατώσεων και μετακινήσεων φύλων στον Ελλαδικό χώρο, η οποία επηρέασε άμεσα την Κόρινθο. Γύρω στο 1000 π.Χ η πόλη που έως τότε είχε αντισταθεί, καταλήφθηκε απο τους Δωριείς που είχαν αρχηγό τον Αλήτη, γιό του Ιππότη, δισέγγοντο του Ηρακλή , ο οποίος έγινε βασιλιάς της καταλύοντας τη δυναστεία των Σισυφιδών που γενάρχης της ήταν ο πολυμήχανος Σίσυφος.
   Ο Σίσυφος είχε καταφέρει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τα πλεονεκτήματα της Κορίνθου και να την καταστήσει πλούσια και δυνατή. ΄Ηταν τόσες οι ικανότητές του ώστε οι μύθοι για το πρόσωπό του είναι πάμπολλοι. Ο πιο γνωστός αφορά το κατόρθωμά του να δέσει τον ίδιο το Θάνατο που, μετά απο διαταγή του Δία επειδή ο Σίσυφος τον είχε καταδόσει ως απαγωγέα της κόρης του Ασωπού ποταμού Αίγινας, προσπάθησε να τον οδηγήσει στον ΄Αδη.

Ιστορικοί Χρόνοι

  Το ίδιο ικανοί διάδοχοι του Σισύφου ήταν οι Δωριείς Βακχίδες, απόγονοι του Αλήτη, οι οποίοι στερέωσαν την ισχύ της Κορίνθου απο το 900 ως το 657 π.Χ Μέσα στο διάστημα αυτό κατόρθωσαν να κάνουν την Κόρινθο ισχυρότατη οικονομική, τεχνολογική , ναυτική και αποικιακή δύναμη. Χάρη στην οξυδερκή πολιτική τους η Κόρινθος στράφηκε προς τη θάλασσα, αξιοποιώντας την προηγούμενη παράδοσή της και εξαπλώθηκε σ΄ολόκληρο το γνωστό τότε κόσμο. Οι Βακχίδες ή Βακχιάδες ξεκαθάρισαν τον Κορινθιακό Κόλπο απ΄τους Κρισσαίους πειρατές και οχύρωσαν το Μολύκρειο και το Αντίρριο, καθιστώντας τον κλειστή κορινθιακή λίμνη. Ετσι πήρε και την σημερινή του ονομασία αφού έως τότε ονομαζόταν Κρισσαίος Κόλπος. Ταυτόχρονα αποίκισαν την απέναντι παραλία της Στερεάς Ελλάδας , όπου η Φωκίδα πήρε τ΄όνομά της απο τον Βακχιάδη Φώκο, επικεφαλής της αποικιακής αποστολής και σιγά - σιγά άρχισαν να εξαπλώνονται προς τη Δύση αλλά και την Ανατολή, ιδιαίτερα στον Εύξεινο Πόντο σε συνεργασία με τους Μιλήσιους. Απότοκος της προσπάθειας ήταν η ίδρυση της Κέρκυρας απ΄τον Χερσικράτη και λίγο αργότερα των Συρακουσών απ΄τον Αρχία που στη συνέχεια έγινε δεσπόζουσα πόλη της Σικελίας.
   Οι ναυτικοί δρόμοι όμως που δημιούργησαν η ευφυϊα των Βακχιδών δέχονταν πειρατικές παρενοχλήσεις και όπως ήταν φυσικό απώλειες. Γι΄αυτό η επινοητικότητα των Βακχιαδών οδήγησε στην εφεύρεση ενός νέου αξιοθαύμαστου πλοίου , με καταπληκτικές επιδόσεις που ακόμα και σήμερα μαγεύουν τους ασχολούμενους μ΄αυτό ειδικούς. Το πλοίο αυτό ήταν η τριήρης.Μέχρι τότε οι θάλασσες γνώριζαν τους πεντηκόντορους, που περισσότερο ήταν δόκιμε για μεταφορά στρατευμάτων. Τώρα όμως ο Βακχιάδης Αμεινοκλής γνώστης όλης της τεχνογνωσίας που είχε αναπτυχθεί στην Κόρινθο στους κρίσιμους τομείς της μεταλλουργίας, αρχιτεκτονικής, οπλουργίας, ναυπηγικής κλπ δημιούργησε ένα πλοίο που χωρίς να είναι αισθητά μακρύτερο απ΄τα προγενέστερα, είχε μεγάλη ταχύτητα , ευελιξία , χάρη και δύναμη. Ενα πολεμικό πλοίο που κινούνταν απο 170 κωπηλάτες , τοποθετημένους σε τρεις επάλληλες σειρές. Η τρίτη σειρά κωπηλατών ήταν το ευφυές εφεύρημα του Αμεινοκλή που κι επαύξησε τον συνολικό αριθμό κωπηλατών του σκάφους κι έδωσε πρόσθετη δύναμη μοχλού στα κουπιά που αυτή η σειρά χειρίζονταν, επειδή κωπηλατούσαν αποπάγκο που δεν ήταν στην ίδια κάθετη γραμμά με τους άλλους δυο, παρά με αισθητή απόκλιση προς την εξωτερική πλευρά του πλοίου. Η πηδαλιούχηση της τριήρους: Ο πηδαλιούχος κάθεται ακριβώς μπροστά απ' τον κυβερνήτη, που αποφασίζει για την πορεία του πλοίου Η τριήρης χαρακτηρίστηκε δίκαια ως " το αριστούργημα της αρχαίας ελληνικής ναυπηγικής" και απετέλεσε οριακό σημείο ναυπηγικής εξέλιξης των αρχαίων πολεμικών πλοίων , κυριαρχώντας για 1000 περίπου χρόνια στη Μεσόγειο. Σήμερα έχει ανακατασκευαστεί και οι Κορίνθιοι περιμένου την ελευσή του στην πόλη όπου πρωτοκατασκευάστηκε. Αυτό το πλοίο λοιπόν συνόδευε τα εμπορικά Κορινθιακά πλοία ( ολκήδες) στις αποικίες και τα διάφορα λιμάνια τους και ως όπλο τεχνολογικής αιχμής συνέβαλε τα μέγιστα στην επικράτηση του Ελληνισμού επι των Φοινίκων και Περσών αντιπάλων του.
   Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ , σχετικά με τη φήμη των αρχαίων Κορινθίων ως εξαιρετικής τέχνης και ικανότητας ναυπηγών οτι στα μυθολογικά έπη ξεχωριστή θέση έχει η έλευση του Ιάσωνα στην Κόρινθο, όπου μάλιστα γίνεται βασιλιάς της, φέρνοντας μαζί του και το πιο διάσημο Ελληνικό πλοίο την Αργώ, την οποία ο ίδιος , ακολουθώντας θεϊκές οδηγίες ναυπήγησε και η οποία φέρει στην πρύμνη ένα μαγικό ομιλών ξόανο , δώρο της Αθηνάς που συμβούλευε τους Αργοναύτες κατά την Αργοναυτική Εκστρατείας. Αυτό αφού πια είναι διαπιστωμένο οτι υπάρχει ιστορικός πυρήνας στους μύθους , σημαίνει πως απο τα παλιά χρόνια οι Κορίνθιοι είχαν αναπτύξει μια σημαντική ναυπηγική τεχνολογία.
   Η τριήρης φυσικά δεν ήταν το μόνο τεχνολογικό επίτευγμα των Κορινθίων. Η χαλκουργία γνώρισε πολύ μεγάλη ανάπτυξη και ο κορινθιακός διάπυρος χαλκός που δεν σκούριαζε χάρη στην ανάμιξή του με χρυσό , και τα χαλκουργήματα και τα όπλα - ιδιάιτερα το Κορινθιακό Κράνος - από αυτόν ήταν περιζήτητα. Επίσης σε υψηλά επίπεδα έφτασε η κεραμευτική και η ζωγραφική, τόσο που οι αρχαίοι συγγραφείς αποδίδουν την εφεύρεση του κεραμευτικού τροχού και της επιτοίχιας ζωγραφικής στον Κορίνθιο Υπέρβιο και την Κορίνθια Διβυτάβη. Το ίδιο αναπτύχθηκε η υφαντουργία. Η αρχιτεκτονική δέχθηκε ισχυρές επιδράσεις από τους Κορίνθιους αρχιτέκτονες και τεχνίτες οι οποίοι πρωτοεφάρμοσαν το επικλινές αέτωμα στην δόμηση των ναών και τα ειδικά κεραμίδια στην επικάλυψη των στεγών τους.
   Αλλά αυτά που παραμένουν ως σήμερα ορατά είναι τ΄απίστευτα τεχνικά έργα : Το " χωστό " λιμάνι του Λεχαίου , το οποίο είναι τεχνητό εξ ολοκλήρου και κατασκευάστηκε στο σύνολό του του σχεδόν στην ξηρά ενώ ταυτόχρονα επιχωματώθηκαν για την καλύτερη λειτουργία του κάπου 90 στρέμματα θάλασσας όπου διαμορφώθηκαν λιμενοβραχίονες, προλιμένες, προβλήτες συνολικού μήκους 7 χιλ. Και ο Δίολκος , μια λιθόστρωτη οδός, πλάτους 3,5 - 5 μ. Που στο μέσον του είχε δυο βαθιές παράλληλες αυλακώσεις, η οποία διέτρεχε τον ισθμό απ΄τον Κορινθιακό έως τον Σαρωνικό Κόλπο. Πάνω στις αυλακώσεις αυτές - πρώτο παγκόσμιο δείγμα μεταφορικού μέσου σταθερής τροχιάς- κινούνταν οι ειδικές καρότσες ( ολκοί) που έφερναν τα πλοία από τη μια θάλασσα στην άλλη.
   Ένα ακόμα εντυπωσιακό - όχι πολύ γνωστό δυστυχώς- επίτευγμα των Κορινθίων μηχανικών ήταν η μετατροπή της Λευκάδας σε νησί από χερσόνησος που ήταν. Αυτό έγινε το 625 π.Χ σύμφωνα με τον Σκύλακα τον Καρυανδέα και αρχηγός του εγχειρήματος ήταν ο Γόργος.
   Τα περισσότερα απο τα πιο πάνω επιτεύγματα έγινα στον καιρό των Κυψελιδών ( 657-582 π.Χ) οι οποίοι πήραν την εξουσία απ΄τους Βακχιάδες που είχαν εξελιχθεί σε μια κλειστή εξουσιαστική κάστα. Πρώτος της δυναστείας ήταν ο Κύψελος, ο οποίος δήμευσε τα κτήματα των πλουσίων της πόλης και τα μοίρασε στους ακτήμονες ενώ έλαβε σημαντικά νομοθετικά μέτρα για να τονώσει το εξαγωγικό εμπόριο της πόλης κι έκανε μεγάλα δημόσια έργα που λάμπρυναν την πόλη. Στους Δελφούς έχτισε έναν από τους ομορφότερους "θησαυρούς" του ιερού χώρου, ένα ναϊσκόμορφο κτίσμα όπου οι ελληνικές πόλεις εναπόθεταν αφιερώματα στον Απόλλωνα. Ακόμα ξεκίνησε και πάλι την αποικιακή πολιτική που τη συνέχισε ο γιός του ο Περίανδρος ένας από τους επτά σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας.
   Μια συνέπεια της αναρρίχησης στην εξουσία του Κύψελου ήταν η αποδημία ενός τμήματος της οικογένειας των Βακχιαδών στην Ιταλία και δη την Ετρουρία ,όπου η συγχώνευσή τους με τους Ετρούσκους οδήγησε στην υιοθέτηση απο τους τελευταίους γραμμάτων του κορινθιακού αλφάβητου και συγκεκριμμένα του κόππα (Q) και του διγράμματος (F) που στη συνέχεια περιλήφθηκαν στο λατινικό αλφάβητο.
   Με το θάνατο του Κύψελου το 628 π.Χ ο Περίανδρος ξεκινά μια εκπληκτική πορεία που παρά τις προσωπικές του τραγωδίες θα οδηγήσει την Κόρινθο στον κολοφώνα της ισχύος και της δόξας της. Νόμισμα της Κορίνθου Θα εισάγει νομισματικό σύστημα στην πόλη και τις αποικίες της, θα καταργήσει τη δουλεία και θ΄απαγορεύσει την αγοραπωλησία των δούλων. Θα σχεδιάσει την τομή του ισθμού αλλά δεν θα μπορέσει να την πραγματοποιήσει προφανώς για τεχνικούς και οικονομικούς λόγους. Θα ιδρύσει άπειρες αποικίες στη Δύση ( Μέσμη, Ρήγιο, Τέρινα στη ΝΑ Ιταλία, Ερικα και Λεοντίνοι στη Σικελία, η Απολλωνία, η Επίδαμνος και το Δυρράχιο στην Ιλλυρία , η Αμβρακία στην ΄Ηπειρο το Ανακτόριο, το ΄Αργος Αμφιλοχικό, ο Αστακός, η Φυτία, ο Στράτος, το Θύριο ο Μεθεών στην Ακαρνανία , η Λευκάδα) και στην Ανατολή ( Ποτείδαια με οικιστή το νόθο γιό του Ευαγόρα). Θα πει το περίφημο " Μια πόλη δεν πρέπει μόνο να ζει αλλά και να ευημερεί " που δείχνει τη συγκρότηση της προσωπικότητάς του. Ακόμα θα διοργανώσει το περίφημο συμπόσιο των επτά σοφών στην έπαυλή του στο Λέχαιο και θα ενισχύσει τον κιθαρωδό Αρίωνα , επινοητή του διθύραμβου " πατέρα " της τραγωδίας. Τραγωδία που βίωσε ο ίδιος ο Περίανδρος στην προσωπική του ζωή.
   Στην αρχή του 5ου αιώνα η Ελλάδα βρέθηκε αντίκρυ στην περσική επιβουλή. Οι Αθηναίοι αποκρούουν την πρώτη περσική απόπειρα στον Μαραθώνα. Ο οξυδερκής Θεμιστοκλής διείδε οτι οι Πέρσες δεν είχαν απογοητευθεί και επωφελούμενος της ανακάλυψης νέου κοιτάσματος ασημιού στο Λαύριο θα ναυπηγήσει κάπου 200 τριήρεις , αντίγραφα των 20 κορινθιακών που κατά την διάρκεια του πολέμου με την Αίγινα απέκτησε η Αθήνα ( Θουκ, 41.1). Αυτές οι τριήρεις μαζί με τις 40 κορινθιακές , τις 13 της Σικυώνας και άλλες 125 των υπολοίπων ελληνικών πόλεων θα καταναυμαχήσουν τον πανίσχυρο περσικό στόλο στη σαλαμίνα στις 29/9/480 π.Χ και θα σώσουν την Ελλάδα απο την κατάκτηση.
   Οι Κορίνθιοι θ΄αγωνιστούν με αυτοθυσία και θα τιμηθούν με δυο επιγράμματα του διάσημου Σιμωνίση " Ξένε καταγόμαστε απ΄τη δροσερή πόλη της Κορίνθου και τώρα βρισκόμαστε στην άμμο του νησιού του Αίαντα . Εδώ υπερασπιστήκαμε την Ιερή Ελλάδα απ΄τα φοινικικά πλοία των Περσών και των Μήδων" και " Στην ακμή μας δώσαμε τα πάντα στην Ελλάδα , μην αντέχοντας να υποδουλωθούμε. Νικήσαμε τους Πέρσες έχοντας πια αιώνιο μνημείο τον τόπο της Ναυμαχίας. Τα οστά μας είναι εδώ στην άμμο της Σαλαμίνας και η πατρίδα μας η Κόρινθος μας τίμησε ξεχωριστά αφήνοντάς μας στο πιο ακριβό μνήμα "
   Το ίδιο γενναία πολέμησαν οι Κορίνθιοι και στη μάχη των Πλαταιών στις 7 Αυγούστου 479 π.Χ που έληξε με ολοκληρωτική ήττα των Περσών και θάνατο του Μαρδόνιου. Μάλιστα δίδαξαν ήθος αφού με την παρέμβαση του Κορίνθιου Κλεόκριτου αποφεύχθηκε η διαμάχη μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών και το Αριστείο της μάχης δόθηκε στους Πλαταιείς. Το όνομα της Κορίνθου γράφτηκε τρίτο στον χρυσό τρίποδα που αφιερώθηκε στον δελφικό Απόλλωνα σε ανάμνηση της μάχης.
   Η εμπλοκή της Κορίνθου στον πελοποννησιακό πόλεμο ήταν πρωταγωνιστική ενώ η αφορμή του ήταν μια κορινθιακή αποικία, η Επίδαμνος. Κατά τη διάρκεια του καταστροφικού πολέμου οι Κορίνθιοι ναυπηγοί θ΄αποδείξουν οτι κατέχουν μόνο αυτοί τα μυστικά της τριήρους και θα επιφέρουν την καταστροφή στον Αθηναϊκό στόλο που θα εκστρατεύσει κατά των Συρακουσών, ενισχύοντας στο έπακρο ένα τμήμα του πλοίου, τις επωτίδες και εκμηδενίζοντας έτσι την ανώτερη επιδεξιότητα των καλοασκημένων αθηναϊκών πληρωμάτων. Για να ενισχύσουν έγκαιρα μάλιστα τις παραπαίουσες Συρακούσες , οι Κορίνθιοι ναυτικοί θα επιτελέσουν ένα μοναδικό για την αρχαία ναυσιπλοΐα κατόρθωμα : θα πλεύσουν προς τη Σικελία όχι γιαλό-γιαλό , όπως γινόταν παρά κατευθείαν στο ανοιχτό πέλαγος και η προσπάθεια τους θα στεφθεί με επιτυχία.
   Μετά το τέλος του πολέμου η κορινθιακή οικονομία βρίσκεται σε κακή κατάσταση και θα βρεθεί για σύντομο διάστημα ( 395-387 π.Χ) κάτω από την ηγεμονία του Άργους και θα εμπλακεί στον Κορινθιακό και τον Βοιωτικό Πόλεμο ( 369-366 π.Χ) ενώ θα γίνει απόπειρα εγκαθίδρυσης τυραννίας απ΄ τον Τιμοφάνη που τελικά θα εκτελεστεί.
   Το 345 π.Χ η Κόρινθος έχει ανακτήσει μερικά την ισχύ της και στέλνει τον Τιμολέοντα , μετά από αίτηση των Συρακουσών στην Σικελία για ν΄ αποκρούσει τους Καρχηδόνιους που επιβουλεύονται το νησί . Ο Τιμολέων αποτελεί παράδειγμα ανθρώπου αφοσιωμένου στο δημοκρατικό πολίτευμα. Ο Πλούταρχος που έγραψε τη βιογραφία του αναφέρεται με έκδηλο σεβασμό γι΄ αυτόν. Έφτασε στη Σικελία με μόλις 1000 οπλίτες και 10 τριήρεις και κατάφερε να συντρίψει εκπληκτικά υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις και ν΄ αποκαταστήσει τη Δημοκρατία στις σικελικές πόλεις. Αποκορύφωμα των επιτυχιών του ήταν η συντριβή του αποτελούμενου από 70.000 άνδρες καρχηδονιακού στρατού , στο Λιλύβαιο τον Ιούνιο του 341 π.Χ έχοντας στην διάθεσή του 5000 πεζούς και 1000 ιππείς. Δεν χρησιμοποίησε την τεράστια φήμη και δύναμη που απέκτησε για ιδιοτελείς σκοπούς παρά ως το τέλος της ζωής του αναλώθηκε στην στερέωση της Δημοκρατίας στη Σικελία με αποτέλεσμα ακόμα και όταν τυφλώθηκε να στέλνουν ειδική άμαξα οι Συρακούσιοι για να έρχεται στην Εκκλησία του Δήμου. Τάφηκε στην αγορά των Συρακουσών και γύρω απ΄τον τάφο του οικοδομήθηκε γυμναστήριο που ονομάστηκε " Τιμολεόντειο", δείγμα της τιμής και του σεβασμού των Συρακουσίων.
   Το 334 π.Χ γίνεται στην Κόρινθο το Συνέδριο που ονομάζει αυτοκράτορα τον Μ. Αλέξανδρο και ναυπηγούνται 160 τριήρεις στα ναυπηγεία του Λεχαίου που ακολουθούν τον ελληνικό στρατό ως τον ποταμό Ινδό. Ενας Κορίνθιος ο Δημάρατος σώζει στη μάχη του Γρανικού τον Αλέξανδρο, δίνοντας το δόρυ με το οποίο ο Αλέξανδρος αποκρούει την επίθεση του Πέρση σατράπη.
   Το 146 π.Χ. η Κόρινθος θα γνωρίσει την βάρβαρη, απολίτιστη Ρωμαϊκή εκδίκηση για την αντίστασή της στην Ρωμαϊκή βουλιμία: θα καταστραφεί συθέμελα. Οι άπειροι καλλιτεχνικοί θησαυροί της θα λεηλατηθούν, άλλοι θα καταστραφούν και η γη της θα μεταβληθεί σε AGER PUBLICUS. Η Ελλάδα θα πάψει να υπάρχει ελεύθερη. Το τελευταίο προπύργιο ανεξαρτησίας παύει να υπάρχει και μαζί παύει να υπάρχει μια από τις πιο ένδοξες ελληνικές πόλεις.
   Το 44 π.Χ. όμως, η πόλη, με προσωπική παρέμβαση του Καίσαρα, ανοικοδομείται και σύντομα αρχίζει να πλησιάζει - οικονομικά - την λαμπρότητα του παρελθόντος.
   Το 10 μ.Χ. ο θεμελιωτής του Χριστιανισμού Παύλος, θα περπατήσει και θα ζήσει στην Κόρινθο, την οποία θα αγαπήσει και θα απευθύνει στους Κορίνθιους πιστούς δύο από τις πιο εμπνευσμένες επιστολές του και θα γίνει ο πολιούχος Άγιος της πόλης. Εδώ θα οικοδομηθεί και ένας από τους ωραιότερους ναούς προς τιμήν του, μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1928.

Βυζαντινή Περίοδος

  Η Κόρινθος την περίοδο αυτή είναι, μαζί με την Πάτρα και την Θήβα, ένα από τα σημαντικότερα κέντρα μεταξουργίας και ύφανσης μεταξωτών υφασμάτων. Η όλη δραστηριότητα των υφαντουργικών αυτών εργαστηρίων είναι υπό τον άγρυπνο έλεγχο αυτοκρατορικών αξιωματούχων και αρκετά αποτελούν αυτοκρατορική (δημόσια) περιουσία. Για να αποφευχθούν οι διάφορες βαρβαρικές εισβολές τειχίστηκε με ισχυρό τείχος ο Ισθμός το 546 από τον Ιουστινιανό. Παρόλα αυτά δέχτηκε πολλές επιδρομές από Σλάβους, Γότθους και Άραβες. Τους τελευταίους εξόντωσε το 883 μ.Χ. ο ναύαρχος του Βυζαντινού Στόλου Ωορύφας που μετέφερε ολόκληρο τον στόλο του από τον Σαρωνικό στον Κορινθιακό κόλπο μέσω του Δίολκου εντός μιάς νύκτας!
   Το 1147 όμως η πόλη κουρσεύτηκε από τους Νορμανδούς που απήγαγαν όλους σχεδόν τους υφαντουργούς της και τους μετέφεραν στην Σικελία. Έκτοτε η πόλη ακολουθεί καθοδική πορεία και πέφτει στα χέρια των Φράγκων. Μιά αναλαμπή ήταν η Δεσποτεία του Λέοντα Σγουρού που αντιμετώπισε τους Φράγκους και βρήκε ηρωικό θάνατο. Το 1395 θα περιέλθει στο Δεσποτάτο της Πελοποννήσου, αλλά το 1397 θα πουληθεί στους Ιωαννίτες Ιππότες.

Νεότεροι Χρόνοι

  Το 1459 έπεσε στα χέρια των Τούρκων και παρέμεινε στην κατοχή τους ως το 1823 οπότε απελευθερώθηκε και για σύντομο χρονικό διάστημα έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους, και στα δημόσια κτίριά της κυμάτισε για πρώτη φορά η ελληνική σημαία, με τον Σταυρό και τις 9 γαλάζιες και άσπρες λουρίδες, η οποία και σήμερα είναι η επίσημη σημαία της Ελλάδας.
   Το 1858, στις 9 Φεβρουαρίου, ισχυρός σεισμός με επίκεντρο μόλις 1000 μέτρα από τον Ακροκόρινθο, ερείπωσε ολόκληρη την πόλη της Κορίνθου, προξενώντας 19 θανάτους. Ηταν η αφορμή για να κτιστεί στο ΝΑ μέρος του Αρχαίου Λιμανιού του Λεχαίου, στη θέση Σχοινιάς, η νέα πόλη της Κορίνθου με πρωτοποριακό πολεοδομικό σχέδιο.
  Στις 22/4/1928 νέος καταστρεπτικός σεισμός χτύπησε την νέα πόλη. Ευτυχώς του κυρίου σεισμού, ο οποίος συνοδευόταν από υποχθόνια βουή, προηγήθηκαν ισχυρές προσεισμικές δονήσεις και έτσι οι κάτοικοι είχαν βγεί από τα σπίτια τους. Πάντως είκοσι άνθρωπο σκοτώθηκαν. Η πόλη μεταβλήθηκε σε ερείπια. Ανοικοδομήθηκε με τους πιό πλήρεις αντισεισμκούς κανόνες υπό την επίβλεψη του ΑΟΣΚ (Αυτόνομος Οργανισμός Σεισμοπαθών Κορίνθου) που σύστησε η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου και προικοδότησε με 75 εκ. δραχμές, τα έσοδα του τότε Καζίνο Λουτρακίου, και ετήσια επιπλέον επιχορήγηση 5 εκατ. Η πληρότητα των αντισεισμικών αυτών κτισμάτων αποδείχτηκε στον μεγάλο σεισμό του 1981 οπότε κανένα από τα κτίσματα του Οργανισμού δεν έπαθε ζημιές. Αυτή η γενναιόδωρη συμπεριφορά του Βενιζέλου, παρά τον διχασμό που υπήρχε, ήταν αποτέλεσμα των άοκνων πιέσεων των Κορίνθιων συνεργατών του, Δημ. Ζαμπάνη, Δημ. Πετρίδη (υπουργού) και Γεώργιου Ηλιόπουλου, Δημάρχου Κορινθίων. Ακόμα υπάρχει στην Κόρινθο ένα μοναδικό δείγμα αντισεισμικού κτιρίου όπου εφαρμόστηκε ο αντισεισμικός κανονισμός της Καλιφόρνιας του 1907. Το κτίριο δομήθηκε το 1932 από τον διάσημο Αμερικανό αρχιτέκτονα T. Bronderick κατόπιν πρόσκλησης του ιδιοκτήτη Δημ. Ζαμπάνη

Το παρατίθεται τον από την ακόλουθη ιστοσελίδα του Δήμου Κορινθίων


Συμμετοχές σε αγώνες των Ελλήνων:

Battle of Plataea

ΚΟΡΙΝΘΟΣ (Αρχαία πόλη) ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
. . . Next to these in the line were five thousand Corinthians, at whose desire Pausanias permitted the three hundred Potidaeans from Pallene then present to stand by them.

Naval Battle of Salamis

The following took part in the war: from the Peloponnese, … the Corinthians the same number (of ships) as at Artemisium

Naval Battle of Artemisium

The Corinthians furnished forty ships

Battle of Thermopylae

The Hellenes who awaited the Persians in that place were these: three hundred Spartan armed men; one thousand from Tegea and Mantinea, half from each place; one hundred and twenty from Orchomenus in Arcadia and one thousand from the rest of Arcadia; that many Arcadians, four hundred from Corinth, two hundred from Phlius, and eighty Mycenaeans. These were the Peloponnesians present; from Boeotia there were seven hundred Thespians and four hundred Thebans.
This extract is from: Herodotus, with an English translation by A. D. Godley. Cambridge. Harvard University Press
Cited Sept 2002 from Perseus Project URL below, which contains comments & interesting hyperlinks.

Έχετε τη δυνατότητα να δείτε περισσότερες πληροφορίες για γειτονικές ή/και ευρύτερες περιοχές επιλέγοντας μία από τις παρακάτω κατηγορίες και πατώντας το "περισσότερα":

GTP Headlines

Λάβετε το καθημερινό newsletter με τα πιο σημαντικά νέα της τουριστικής βιομηχανίας.

Εγγραφείτε τώρα!
Greek Travel Pages: Η βίβλος του Τουριστικού επαγγελματία. Αγορά online

Αναχωρησεις πλοιων

Διαφημίσεις

ΕΣΠΑ